Αγάπα με

Αγάπα με, για να μπορώ να κοιμηθώ,

να μη φοβάμαι το σκοτάδι.

Αγάπα με, για να μπορώ να ζεσταθώ

και μα μη νιώθω μοναχός μου αυτό το βράδυ.

Αγάπα με, για να έχει νόημα η ζωή μου,

για να αντέχει όλες τις πίκρες το κορμί μου.

Αγάπα με, για να μπορώ να συνεχίσω

και τη ζωή μου άμα θες θα σου χαρίσω.

Αγάπα με για να μπορώ να κοιμηθώ,

όνειρα όμορφα να βλέπω,

τους εφιάλτες να ξεχνώ,

όταν στο πλάι μου θα σ’ έχω.

Αγάπα με για να θυμάμαι πως υπάρχω,

για να μη νιώθω πως πεθαίνω.

Αγάπα με, αγάπα με, αγάπα με

για να μπορώ να ζω και ν’ ανασαίνω.

<

Δεν ζητάμε πολλά, να μας αγαπούν θέλουμε, μόνο να μας αγαπούν,

για να ζούμε να αναπνέουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Αν μ' αγαπάς έλα κοντά μου

μη μένεις μόνο στα όνειρά μου,

αν μ' αγαπάς έλα να ζήσω

κι απ' τα φιλιά σου να ξεψυχήσω.

Αν μ' αγαπάς μη με αφήνεις

μόνος να ζω μες στην οδύνη,

δώσε μου το γέλιο τη ευτυχία,

δώσε μου αγάπη και ηρεμία.

Κράτα το χέρι να μη λυγίσω

το παρελθόν μου να το σβήσω,

να σβήσω αγάπη τις πληγές μου

να έρθει άνοιξη στις καταχνιές μου

Ονειρεύτηκα πως γύρισες κοντά μου,

και με φίλησες στα χείλη τρυφερά

και μου είπες πως ποτέ πια,

μακριά μου δε θα φύγεις γιατί έπαθες πολλά.

Σε κοιτούσα μεσ' τα μάτια με λατρεία

και τα λόγια σου μου δίνανε ζωή,

ένα όνειρο γεμάτο ευτυχία,

που αλοίμονο δεν κράτησε πολύ.

Ονειρεύτηκα πως γύρισες κοντά μου

τόσο όμορφη και τόσο ζωντανή

που σαν ξύπνησα δεν πίστευα χαρά μου,

ότι χάθηκες με το όνειρο μαζί.

εσύ να σαι το φως μου,

να με κοιτάς,

να λαχταρώ,

ένα φιλί σου δως μου.

Εσυ δεν δεν είσαι ποιητής

είσαι η παρηγοριά μου

είσαι η ελπίδα που ζητώ

μέσα στη λησμονιά μου.

Μπορεί λίγο να ξέχασες

αυτο που χουμε ζήσει

μα είναι αιτία κι αφορμή

ζωή να με γεμίσει.

Σε λίγο θα μαστε μαζί

για μια ζωή δεμένοι

μα εγώ φοβάμαι πως αυτή

είναι ζωή κλεμμένη.

Σε έρωτες δεν πίστευα

η αγάπη είχε τελειώσει

μα αγάπη μου η αγάπη σου

ελπίδα με έχει γιομώσει.

Ψυχή μου και ματάκια μου,

θα σ' αγαπώ για πάντα,

μα αν εσύ θα μ' αρνηθείς

θα γίνω δυο κομμάτια.

"Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ' αγάπησες

στα περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,

μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν

με την ψυχή στο βλέμμα,

περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο

της ύπαρξής μου στέμμα,

μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,

γι' αυτό η ζωή μου εδόθη,

στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη

μένα η ζωή πληρώθη.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες

έζησα, να πληθαίνω

τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες

κι έτσι γλυκά πεθαίνω

μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες"

Ερωτευμένος είναι να να γελάς και να κλαις μαζί

Να ακούς στα αυτιά σου μελωδίες αγγελικές

Να χαμογελάς μόνος σου στον δρόμο χωρίς προφανή λόγο

Ερωτευμένος είναι φωτιά

Να καίγεσαι γλυκά μέσα σου

Να νιώθεις φτερουγίσματα στο στομάχι

Και δυνατά χτυποκάρδια στο στήθος

Ερωτευμένος είναι βροχή

Σε παρασέρνει

Και σε ανεβάζει ψηλά

Είναι όμορφο να είσαι ερωτευμένος

Και ας πονάει μετά...

Το άρωμα σου μεθυστικό

Έφυγες κι έμεινε εδώ

Να σε θυμίζει .

Όπου γυρίσω κι όπου σταθώ

Η παρουσία σου εδώ

Να με αγγίζει

Να μου θυμίζει το παρελθόν

Και αυτό το άδειο μου παρόν.

Που δεν γεμίζει.

"Ω! Τα μάτια σου, τα μάτια σου

που όλο χρώματ' αλλάζουν,

με γητεύουν τα μάτια σου

και βαθειά με σπαράζουν.

Μέσ' στα χέρια-τα χέρια σου

τα γερά, τ' ατσαλένια,

τρεμουλιάζουν τα χέρια μου

σαν πουλιά λαβωμένα!

Και το σώμα, το σώμα σου,

νευρικό κι αντρειωμένο,

-πώς το λυώνει το σώμα μου

το βαριά κουρασμένο"

Κλείσε τα παράθυρα

"Κλείσε τα παράθυρα μη βλέπουν οι γειτόνοι,

και την πόρτα σφάλισε και σβήσε το κερί.

Η αγκαλιά μου επύρωσε σαν το κερί και λιώνει,

για σφιχταγκαλιάσματα κι όλο καρτερεί.

Κλείσε μη μας βλέπουνε λοξά οι ματιές του κόσμου,

δώσ' μου το χειλάκι σου, πούναι απαλό, νωπό.

Έχω κάτι ολόγλυκο για σένα απόψε, φως μου,

έχω κάτι ολόγλυκο σα μέλι να σου πω.

Έλα πέσε απάνω μου και μην κοιτάς με τρόμο.

Το κερί μας έσβησε, δεν μας θωρεί κανείς.

Ξέχασε πως βρίσκονται κι άλλες ψυχές στο δρόμο,

κι άσε να κυλήσουμε σε πέλαγα ηδονής.

Έλα, ως τα μεσάνυχτα θα σε φιλώ στο στόμα,

έλα, κι είναι οι πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί,

που το γλυκοχάραμα θα μας προλάβει ακόμα

στο πρώτο μας αγκάλιασμα, στο πρώτο μας φιλί.

Κι όταν σε ρωτήσουνε τη χαραυγή οι γειτόνοι,

για ποιο λόγο σφάλισες, αχ! πες τους, να χαρείς,

πες τους πως στην κάμαρα φοβάσαι άμα νυχτώνει,

κι έπεσες και πλάγιασες νωρίς, τ' ακούς; νωρίς"

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου

Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου

Έχει το σχήμα των χεριών μου

Έχει το χρώμα των ματιών μου

Βυθίζεται μες στη σκιά μου

Σα μια πέτρα στον ουρανό

Έχει τα μάτια της πάντ' ανοιχτά

Και δε μ' αφήνει σ' ύπνο να γείρω

Τα όνειρά της μέσα στο φως

Σβήνουν τον ήλιο

Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ

Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.

Το δάκρυ, όλοι το ξέρουν, είναι μια φωτιά

κι ο στεναγμός μια φωνή της πληγής μας.

Καλημέρα λοιπόν σε σας που δεν κλαίτε

κι έχετε τα μάτια ξεκούραστα.

'Oσο για μένα, ξέρω τώρα πια τι είναι αυτός ο κόσμος.

Κρίτων Αθανασούλης

Πάντα γυρίζω εκεί προς τα χαράματα

της όμορφης αγάπης μας. Μην τύχη,

φοβάμαι, το μοιραίο να συντύχη

και φύγουν για τ' αγύριστα περάματα.

Θαρρώ ζωή της δίνω ανακαλώντας

τα πρωτινά φεγγοβολήματά της,

το ανόθευτο μεθύσι μας κοντά της

τα δώρα της περίσσια σπαταλώντας.

Κι' αναζητώ το βλέμμα σου γεμάτο

μιαν αφοσίωση αστέρευτη, σαν έννοια,

σαν έλξη νάταν όλα μαγνητένια,

τόσο όμορφο ήταν, τόσο ήταν γεμάτο.

Αχ! ο κρυφός καημός που μου κρατάει

τη σκέψη σκλαβωμένη στο πρωτάνθι,

ενώ γύρω μας περισσεύουν τάνθη

που αμέριμνα η αγάπη μας σκορπάει.

Μαρία Πολυδούρη